Zakon Assassin's Creed


Salem

W 1692 roku, cicha purytańska kolonia była miejscem straszliwych wydarzeń, które odbiły się echem na przestrzeni wieków.


W 1626 roku, niewielka grupa purytan założyła miasteczko Salem w pobliżu ujścia rzeki Naumkeag. Uzyskali oni przywilej od brytyjskiej rodziny królewskiej, który dał im prawo do nie ingerowania angielskiego Kościoła w wydarzenia dziejące się w mieście. Przywilej ten, okazał się idealnym podłożem do tragedii, która wkrótce miała nadejść.

Mapa Salem

Mapa Salem i jego okolic, stworzona przez W.P. Uphama w 1866 roku, pokazuje lokalizację najważniejszych zabytków oraz pobliskich wsi w tym niespokojnym okresie. Salem oraz polowania na czarownice od wieków fascynowały naukowców, kartografów, pisarzy oraz artystów. W Epoce wiktoriańskiej dokonano większości badań oraz zapisków, które do dziś służą historykom jako źródła informacji.

Choć nazwa "Salem" jest najczęściej kojarzona z polowaniem na czarownice, to w rzeczywistości odnosi się zarówno do wioski Salem (obecnego Danvers) oraz do miasta o tej samej nazwie. Pierwszy proces dotyczący posługiwania się czarną magią, odbył się w wiosce Salem, ale wszelkie sądy oraz osławione próby czarownic były wykonywane w mieście, a oskarżeni pochodzili z pobliskich miejscowości, takich jak Andover, Ipswich, Beverly, Haverhill oraz Topsfield.

Miasteczka te były w centrum przewrotu gospodarczego oraz społecznego, który miał miejsce w 1692 roku. Pomimo tego, początki tragedii, którymi były procesy czarownic sięgają znacznie wcześniej i są związane z przyjazdem do Salem Samuela Parrisa - byłego właściciela plantacji na Barbados oraz członka Zakonu Templariuszy. Parris przyjął bowiem posadę ministra wsi i przybył do miasteczka wraz z żoną Elizabeth, córką Betty, siostrzenicą Abigail Williams oraz niewolnikiem zwanym Tituba. Według historyków, działania Betty i Abigail doprowadziły do śmierci, aż dziewiętnastu ludzi.


Życie w kolonii na terenie Massachusetts nie należało do najłatwiejszych. A bycie purytaninem wcale tego nie ułatwiało. W 1692 roku, tajemnicza forma histerii ogarnęła mieszkańców kilku spokojnych wiosek. Wielu ludzi straciło wówczas życie, a okoliczności wyjaśniające całe zdarzenie nie należą do najprostszych.

Miasto Salem

W latach poprzedzających pamiętny rok 1692, w miasteczku Salem oraz okolicznych wsiach panowało spore zamieszanie. Pomimo nadanego w 1629 roku przywileju, który umożliwiał swobodne praktykowanie purytanizmu, ludzie z Salem byli powodem do licznych zmian administracyjnych. W dużej mierze były one związane z aktualną sytuacją polityczną oraz wojną domową na terenie Wielkiej Brytanii, która miała istotny wpływ na emigrację ludności do kolonii amerykańskich. Mieszkańcy pochodzących z Wielkiej Brytanii, byli dobrze obeznani z systemem samorządowym, dlatego wybierali przywódców, którzy popierali i odzwierciedlali ich przekonania religijne. System ten pozwalał na sprawowanie stałej kontroli nad ludźmi.

Purytanizm był skrajną formą protestantyzmu, który swoje początki ma u podstaw kalwinizmu. Wyznawcy tej religii mocno wierzyli w istnienie grzechu pierwotnego. Kalwiniści uważali, że mogą uzyskać zbawienie po przez dobre uczynki i tym samym wyzwolić się z jarzma grzechu. Natomiast purytanie wierzyli, że są narodem wybranym przez Boga i zostali zobowiązani do życia zgodnego z naukami Pisma Świętego i bycia przykładem dla pogan takich jak anglikanie i katolicy. Uczęszczanie do kościoła było absolutnie obowiązkowe. Życie purytan obracało się wokół domu spotkań, gdzie mieszczanie oraz mieszkańcy wsi zobligowani byli do udziału w obrzędach trwających od dwóch do trzech godzin w każdą środę i niedzielę. Wiara w istnienie szatana oraz czarów wprowadzała atmosferę ciągłego strachu, a ludzie na stałe zaakceptowali fakt, iż diabeł nieustannie próbuje ich kusić do bluźnierczego i rubiesznego zachowania.

Salem

W zatoce Massachusetts panowały bardzo mroźne zimy, a ziemia nie była dostosowana do uprawy roli. Słabe plony, braki żywności i długie zimy nie były jedynym zmartwieniem kolonistów. Ludzie osiedlający się wzdłuż wschodniego wybrzeża, byli bowiem coraz częściej atakowani przez lokalnych Indian. Z powodu walk wewnętrznych oraz wielu zewnętrznych zagrożeń, życie w kolonii było pełne niepokojów oraz nieustannej paranoi.

Jednak z biegiem czasu, dobrobyt w Salem wzrósł, a miejski port zaangażował się w przemysł stoczniowy, handel i rybołówstwo. Spowodowało to rozkwit zamożnej klasy kupieckiej, która miała niewiele wspólnego z biedniejszą klasą rolników, którzy mieszkali w wiosce Salem oraz innych okolicznych miejscowościach. Różnice te doprowadziły napięć między miastem, a wsią. Biedniejsza klasa, uważała, że wynikało to z większej autonomii mieszczan. Jednak nie wszyscy wieśniacy byli tego samego zdania. Około połowa mieszkańców pozostała wierna wobec miasta i chciała pozostać z nim w dobrych stosunkach.

Kwestia ta miała po części podłoże religijne; mieszczanie chcący autonomii czuli, że kwitnąca gospodarka miasta Salem stawała się zbyt "indywidualna”, co kłóciło się bezpośrednio z komunistycznym system, który głosili purytanie. Ostatecznie pozwolono wiosce Salem na prowadzenie własnego kościoła, i dano im możliwość wybrania ministra wsi. Ostatecznie stanowisko to objął Samuel Parris.

Niestety to nie wystarczyło, by stłumić niezadowolenie społeczne, przez co inne problemy ujrzały światło dzienne. Frakcje stawały naprzeciw sobie, a mieszkańcy odwrócili się od Parrisa i jego rodziny, a gorycz i gniew kwitła na wszystkie strony...


Procesy i "dowody", które skazały 24 mężczyzn i kobiet na śmierć...

Procesy w Salem

Słynne procesy w Salem rozpoczęły się dnia 2 czerwca 1692 roku. Gubernator Massachutsetts, William Phips, stworzył Trybunał Oyer i Terminer, by spróbować rozpatrzyć przypadki osób oskarżonych. Sąd ten, nazwany na cześć swoich angielsko-francuskich korzeni, miał za zadanie wysłuchać (Oyer) oskarżonego oraz ustalić (Terminer) popełnione zbrodnie, zdrady i wykroczenia. Trybunał składał się z siedmiu członków, a jednym z nich był William Stoughton. To przez niego 19 osób skazano na śmierć i pozwolono umrzeć w więzieniu pięciu innym skazańcom.

Procesy stanowiły tanią sensację i wraz z nie istniejącymi dowodami w postaci zeznań poszkodowanych i pokazami opętań, napędzały kolejne wydarzenia. Fałszywymi dowodami były między innymi zeznania strapionych kobiet, takich jak Abigail Williams oraz Betty Parris. Oskarżały one niewinnych ludzi o ukazywanie im się we śnie oraz powoływały się na wizje w których dana osoba chciała zrobić im krzywdę.

Pierwszą ofiarą Trybunału padła Bridget Bishop. Nie była wprawdzie pierwszą osobą oskarżoną o czary, ale pierwszą, która została osądzona z innego, bardzo błahego powodu. Wierzono, iż jej proces będzie łaty do wygrania. Bishop była dobrze znana w Salem. Trzykrotnie wyszła za mąż, była uważana za prostaczkę i kobietę lekkich obyczajów. Często ubierała się nazbyt ekstrawagancko, miała problemy z hazardem oraz alkoholem. Plotki głosiły, że nie był to pierwszy raz, kiedy została oskarżona o posługiwanie się czarną magią. Bridget była przetrzymywana w sądzie do dnia 2 czerwca, a 8 dni później została powieszona.

Sarah Good spotkał ten sam los. Uboga, ciężarna kobieta, często była widywana, jak puka od drzwi do drzwi i nachodzi mieszkańców miasteczka. Wraz z Sarą Osbourn i Titubą, były pierwszymi kobietami oskarżonymi o czary przez Abigail Williams i Betty Parris. Zostały one powieszone 19 lipca. Tego samego dnia stracono również cztery inne kobiety: ubogą wdowę Susannah Martin, żonę rolnika - Elizabeth Howe, Rebbece Nurse oraz Sare Wildes. Egzekucje dwóch ostatnich pokazują, jak niebezpieczna była społeczność Salem, gdy ktoś miał odmienne stanowisko od reszty społeczeństwa - Nurse była pobożną kobietą i cieszyła się popularnością, ale konflikt z zamożną rodziną Putnam i odrzucenie kandydatury Samuela Parrisa na nowego ministra przysporzyły jej problemów. Putnam był bowiem jednym z jej głównych oskarżycieli. W oryginalnym wyroku, została ona uniewinniona, lecz za namową 'strapionych' Abigail oraz Betty przysięgli skazali ją na śmierć i zawisła obok panny Good.

Jeszcze tego samego dnia Sarah Wildes stała się kolejną ofiarą rodziny Putnam. Wildes była żoną miejscowego sędziego i miała już do czynienia z prawem, które ją potępiło. W roku 1649, kiedy Sarah miała 22 lata, została oskarżona o cudzołóstwo, a na znak haniebnego czynu, zmuszona była do noszenia jedwabnego szala, aż do roku 1663. Jej małżeństwo z Johnem Wildesem rozgniewało jego siostrę, Mary Gould, która wykorzystała swoją przyjaźń z rodziną Putnam, by postawić bratową przed sądem. Sarah została ostatecznie powieszona.

Procesy o czarnoksięstwo w Salem są przerażającym przykładem mentalności motłochu i mocy fanatyzmu religijnego. 24 osoby straciło życie w okresie od czerwca do września 1692 roku. Ostatni skazaniec - Giles Corey - odmówił przyjęcia zarzutów, po czym był torturowany na polach Salem, po przez przygniatanie kamieniami. Giles ostatecznie zmarł po trzech dniach męczarni.


Koniec, pokłosie, dziedzictwo

Pomnik ofiar

Na początku 1693 roku odbyły się jedne z ostatnich procesów w Salem. Od czasu pierwszej rozprawy poparcie ludu zmalało, a sąd Oyer i Terminer został rozwiązany przez gubernatora Phippsa w październiku poprzedniego roku. Sąd pracował nad zmianą wyroków ludzi, którzy zostali wtrąceni do więzienia, wsparcie publiczne dla procesów znacznie spadało, a ludzie powoli zaczęli uświadamiać sobie, co tak naprawdę uczynili. Do maja 1693 roku, wszyscy osadzeni w więzieniu pod zarzutami uprawiania czarnej magii zostali ułaskawieni i wypuszczeni na wolność.

Rok pełen szaleństwa dobiegł końca, a wiele niewinnych istnień zostało utracone. Niestety oskarżyciele "dotkniętych dziewcząt" w dalszym ciągu utrudniali im życie i starali się nie dopuścić do tego, by traktowane były jak ofiary. Pomimo rozwiązania sądu, w latach 1692 i 1693 udało się zakończyć parę rozpraw. Warto jednak zauważyć, że tylko jedna z "poszkodowanych przez czarną magię" kobiet kiedykolwiek przeprosiła za swój udział w nagonce na niewinnych ludzi.

Ann Putnam oskarżyła sześćdziesiąt dwie osoby o czarnoksięstwo. Ostatecznie dziesięć lat po tych wydarzeniach, w 1706 roku publiczne przeprosiła za popełnione błędy. Co ciekawe, jej przeprosiny zostały sformułowane w taki sposób, iż ich podstawą była płaszczyzna religijna. Ann wyznała skruchę i wierzyła iż "Wszystko co uczyniła było wielkim planem Szatana, który omamił ją w tamtym smutnym czasie." Ironicznie można byłoby się z tego śmiać, gdyby nie fakt, że łowy na czarownice w Salem były tak tragiczne w skutkach.

Chociaż żadna z pozostały dziewcząt nie poniosła konsekwencji swoich czynów, dwunastu członków ławy przysięgłych przyznało się do tego, że ich przekonania były „iluzją oraz wielkim błędem”. Samuel Pariss w 1694 roku oznajmił, iż "w życiu popełnia się wiele błędów". Niestety spadek jego reputacji zebrał już swoje żniwa i tego samego roku został odwołany ze stanowiska ministra Salem. Jego powściągliwość mogła wynikać po części z faktu, że jego córka - Betty Parris - była jedną z dziewcząt, które oskarżały ludzi o czarnoksięstwo. Betty nie poniosła konsekwencji swoich czynów, a cała rozegrana tragedia nie miała na nią wielkiego wpływu. Wyszła ona za mąż, doczekała się czworo dzieci i nigdy nie poniosła odpowiedzialności za popełnione zbrodnie.

William Stoughton był powszechnie uznawany za sprawiedliwego człowieka. Został on mianowany ministrem sprawiedliwości Massachusetts przez gubernatora Phipsa, który kierował poczynaniami sądu Oyer i Terminer, dopóki nie odkryto jak wiele jego decyzji było wątpliwych. Gubernator Phips próbował zrzucić swoją część winy na Stoughtona manipulując opinią publiczną, obwiniając go za zaistniałą sytuację mi. w listach skierowanych do króla Anglii. Taktyka ta obróciła się jednak przeciwko Phipsowi i został on sprowadzony do kraju, gdzie zmarł. Stoughton zastąpił go na stanowisku gubernatora Massachusetts i pełnił tą funkcję, aż do swojej śmierci w 1701 roku.

Największe niepokoje społeczeństwo przeżywało w październiku 1711 roku, kiedy władze Massachusetts podpisały ustawę Reversal of Attainder. Attander, w angielskim prawie jest metaforyczną "plamą na honorze". Ustawa miała uniewinnić wszystkich skazańców, ponadto przewidywane były odszkodowania dla rodzin oraz spadkobierców pokrzywdzonych. Kwota wynosząca prawie 600 funtów została podzielona i rozdysponowana tylko tym rodzinom, które domagały się odszkodowania. Reversal of Attainder odnosił się tylko do konkretnych nazwisk i nie obejmował wszystkich ofiar. Z biegiem czasu to niedopatrzenie zostało skorygowane, ale kiedy Elizabeth Johnson napisała do komisji z prośbą, by jej nazwisko również zostało uwzględnione, gdyż była prześladowana, komisja odmówiła, powołując się na zamknięcie sprawy dotyczącej prześladowanych. Nie wiadomo, czy Johnson kiedykolwiek później udało się oczyścić swoje imię.

W 1957 roku gubernator Massachusetts podpisał kolejną ustawę, w której oficjalnie przeprosił za polowania na czarownice w Salem i oczyścił dobre imię wszystkich oskarżonych, choć dokument nie wyrażał tego w prost. Ustawa ta w 2001 roku przeszła nowelizację, która poprawiała błąd w zapiskach. Zawarte w korekcie nazwisko Bridget Bishop, ostatecznie zostało oczyszczone z zarzutów, przeszło po trzystu latach od egzekucji poszkodowanej kobiety.

  • Tłumaczenie: DeadExit
  • Data dodania: 04-12-2015
Książka Assassin's Creed - Ostatni Potomkowie - Grobowiec Chana wydawnictwa Insignis

Komentarze / pokaż wszystkie (6)

1. Raszi604-12-2015, 11:39Warto zaznaczyć iż Abigail i Betty miały kolejno, 11 i 9 lat (dopiero).
2. DeadExit1004-12-2015, 12:52Może będzie o tym powiedziane w drugiej części artykułu. Zobaczymy :)
3. arbaazmir123306-12-2015, 19:13Interesujące.
4. DeadExit1013-12-2015, 00:28Uzupełniłem artykuł o kolejną część, która była zamieszczona w trzecim numerze komiksu :)
5. Wyklęty828-01-2016, 15:05Ciekawy artykuł :D Muszę wreszcie wziąć się za czytanie komiksów :D
6. DeadExit1010-05-2016, 21:05Uzupełniłem artykuł o kolejną część, która zamieszczona była w #4 numerze komiksu. Zachęcam do czytania :)

Dodaj komentarz

*Czy jesteś botem?
Składnia
ZnacznikPrzykład użyciaWynik
*pochylenie*Altair ma *różowego* kota.Altair ma różowego kota.
**pogrubienie**Altair **nie ma** kota.Altair nie ma kota.
~~spoiler~~Ojciec Altaira ~~Umar~~! :OOjciec Altaira Umar!
>cytat>requiescat in pacerequiescat in pace
© 2008 - 2017 zakon-ac.info • there is only ZAC
100
Patronat
Społeczność
Ładowanie...
Do góry
TOP5#19:
  1. FIFA Polonia
  2. Zakon Assassin's Creed
  3. Marvel Comics
  4. Markolf
  5. Need For Speed
wygraj płytę GIGABYTE dla gracza