Zakon Assassin's Creed


Asasyni z Alamutu


Asasyni z Alamutu - Dodatek 3 - Natura i rola izmailickiego imama

Imam odgrywał główną rolę w izmailickim planie odkupienia, jak i we wszystkich szyickich sektach. Istnieje pewien znaczący tekst, datowany na bardzo wczesne lata, w którym imam utrzymuje, że jest boski: "Ja jestem Drzwiami Drzwi... Jestem Obliczem Boga." W późniejszym tekście, przypisywanym fatymidzkiemu kalifowi Muizz, imam znów wyraźnie identyfikuje siebie z Bogiem. "O mój Boże! Byłem z sam tobą, dopóki nie objawiłeś się przez podzielenie swej Jedności... Jestem wielki, jak ty, w twojej najwyższej mocy...".

Te oświadczenia mogą sugerować, że imam cierpiał na megalomanię, ale interesujące jest, że utrzymywał, że on sam był niczym; że jest tylko objawieniem Boga, jak wszyscy imamowie. Dla izmailitów wszystko i tak jest Bogiem, więc boskość imama nie jest zaskakująca. Cały świat materialny, w tym imam, jest zaledwie reprezentacją wirtualnej rzeczywistości. Jesteśmy zrobieni z tego samego, co sny.

Jednak w tym świecie objawienia imam ma znaczącą rolę do odegrania; jest on oświetleniem, które lśni w ciemności świata materii. Jest to więcej niż zwykła metafora; idea światła jest bardzo ważna w izmailizmie i pojawia się wielokrotnie. Zatem imam ma świecić boskim światłem na dusze swoich zwolenników, tak jak słońce świeci na szkło. Z kolei imam jest połączony ze światami niebiańskimi promieniami światła.

Kiedykolwiek jakiś człowiek przyjmowany jest do izmailickiego społeczeństwa, kształtuje się w nim iskra światła. Jeśli dobrze myśli i postępuje prawidłowo, iskra rośnie w Formę Światła i jest przyciągana w kierunku Formy Światła adepta, który jest tuż wyżej w hierarchii. Izmailici są odpowiedzialni jeden za drugiego, i są związani razem w mistyczne bractwo. Izmailickie społeczeństwo jako całość tworzy "Świątynię Światła". Kiedy tylko młody imam zostawał wyznaczony na imama, stawał się filarem tej mistycznej świątyni; każdy imam miał własną Świątynię, a wszyscy imamowie razem wzięci tworzyli Wielką Świątynię. Kiedy imam opuszcza ten świat, jego Świątynia, to znaczy wszyscy izmailici którzy byli mu winni oddanie i lojalność – wchodzili wraz z nim na Dziesiąty Poziom, by czekać na koniec Cyklu i Zmartwychwstanie. Kiedy różne okresy historyczne następowały po sobie w kosmicznym cyklu obracania się, imamowie i ich opiekuńcze duchy wspinały się stopniowo w kierunku Źródła.

Ta relacja może sugerować, że istniało wielu różnych imamów, ale to nie do końca tak. Wszyscy imamowie są naprawdę jednym. Zatem Szósty Imam, Jafar al-Sadiq mówi: "Nurt boskiej mocy, jaka należy do imamatu, jest obecny we wszystkich imamach, chociaż różnią się oni wyglądem i przejściowymi zmianami od dzieciństwa do młodości i od młodości do starości... Jedność, która jest w nas, nie jest mnożona."

Imam jest z wyglądu zwykłym człowiekiem, podlegającym zwykłym wypadkom i zmianom w ludzkiej egzystencji, lecz w swojej istotnej naturze jest boski. Kiedy umiera fizyczne ciało imama, delikatna substancja emanuje z jego ciała pod wpływem niebiańskiego wpływu, i stopniowo oddziela się od niego przez trzy dni. Przyciągana początkowo przez księżyc, przechodzi w górę przez różne sfery niebieskie dopóki nie dotrze do słońca, które pomaga jej uwolnić się od wszelkich zanieczyszczeń, jakie mogła nabyć podczas połączenia z ciałem. Inne planety, w szczególności Jowisz i Wenus, również biorą udział w tym procesie, który Corbin nazywa "kosmiczną alchemią". Później oczyszczona istota schodzi po świetle księżyca jak rosa i osiada na powierzchni czystej wody lub owocu, który nie wymaga gotowania przed zjedzeniem. Boska Opatrzność tak to zorganizowała, że po zjedzeniu tego przez ówczesnego imama i jego żonę uformuje embrion przyszłego imama.

Kiedy przyszły imam osiąga wiek czterech lat, staje się obiektem skupienia pewnych duchowych jednostek, które zajmują wysokie miejsce w izmailickiej hierarchii. Łączą się one w chłopcu i stają się jego duszą; robiąc tak zyskują dla siebie pełne spełnienie, podczas gdy dla przyszłego imama to zdarzenie staje się ponownymi narodzinami. Każdy z tych bytów przejmuje funkcję organu ciała, a rozwój ten jest kompletny po dodaniu Boskiej Inteligencji. Transformacja obejmuje przyjęcie przez młodego imama misternego ciała (nasut), różniącego się od jego ciała fizycznego i będącego czymś dodatkowym. To misterne ciało nie jest widoczne dla nikogo poza pewnymi mędrcami. Imam posiada zatem trzy stopnie egzystencji: fizyczne ciało, misterne ciało i Formę Światła, która jest jego istotą imamatu.

Misterne ciało może pozostać niezmienione pod różnymi fizycznymi postaciami, albo objawiać się w więcej niż jednej fizycznej formie jednocześnie. Jeśli fizyczne ciało imama przestaje istnieć, czy to przez naturalną śmierć, czy w rezultacie wypadku albo zabójstwa, misterne ciało nie zostaje uszkodzone. Izmailici wierzyli, że to wyjaśnia zmartwychwstanie Jezusa i utrzymywali że podobnie Mahomet wrócił do życia w trzy dni po pogrzebie i objawił się Alemu jako Abu Bakr. Podobne wyjaśnienie przyjęto, kiedy pojawiły się relacje o pojawieniu się Izmaila w Basrze trzy dni po jego śmierci.

Chociaż imamat pochodzi bezpośrednio z Boskiego poziomu, każdy imam musi zostać formalnie nominowany przez swojego poprzednika. To nie jest kwestia uczynienia go imamem, ponieważ już nim jest, ale raczej w tym wypadku rozpoznania, czym on jest. Imam wie, kim będzie jego następca, jeszcze zanim urodzi się dziecko. Generalnie imamat przechodzi z ojca na najstarszego syna, chociaż są wyjątki. Imamat przechodzi na nowego beneficjenta dopiero w momencie śmierci ojca, więc nie może być dwóch imamów jednocześnie.

Za życia swojego ojca przyszły imam robi błyskawiczne postępy w różnych stopniach wiedzy. Jeśli zdarzy się tak, że ojciec umrze, zanim ezoteryczna inicjacja jego syna nie zostanie ukończona, syn otrzymuje infuzję z misternego ciała jego ojca, by wypełnić braki. Jednak w czasie niemowlęctwa imam nie może sprawować swoich duchowych funkcji, które w takim wypadku spełniane są przez zastępczego imama, jak to stało po śmierci siódmego imama, Muhammada ibn Ismaila. Kiedy imam jest niepełnoletni, pozostaje ukryty, i towarzyszy mu trzech wysokich rangą członków izmailickiej hierarchii, którzy także pozostają ukryci, ale którzy rządzą izmailicką społecznością przez trzech pomniejszych dygnitarzy, którzy reprezentują ich w zewnętrznym świecie. Ta "okultacja" (satr) jest ciężkim czasem dla izmailickiej społeczności, którzy nie mogą więcej widzieć imama ani otrzymywać przez niego bożej łaski. Okultacja jest zatem czasem testowania wiernych, a także ciężką próbą dla samego imama. Musi on pozostać w ciszy nie brać udziału w zewnętrznych izmailickich czynnościach. Musi także wziąć na siebie duchową pracę całej hierarchii, co jest trudnym i wyczerpującym zadaniem. Lecz ten czas testowania, który stanowi część duchowego treningu imama, w żaden sposób nie umniejsza jego chwały. Takie okresy okultacji mogą być większe lub mniejsze, i stanowią część wielkiego kosmicznego cyklu.

Zadaniem każdego izmaility jest zrozumienie tak daleko, jak to możliwe, prawdziwej natury imama, przez kształtowanie swojej wewnętrznej wizji. Nie była to kwestia postrzegania zewnętrznego wyglądu imama, ponieważ ona nic nie znaczyła, ale załapania jego prawdziwego duchowego znaczenia. Drogą do tego było samopoznanie, ponieważ każde stworzenie, w tym własne, jest w swej istocie aspektem boskości. "Ten, kto zna własną duszę, zna Boga." Wiedza, o której tu mowa, nie dotyczy oczywiście znajomości faktów czy teorii, ale wewnętrznej przemiany. Przez robienie postępów krok po kroku w izmailickiej hierarchii uczeń stopniowo udoskonalał swoją świadomość, polerował swoją duszę jak lustro, aż mogła się w niej odbijać Prawda bez zniekształceń. Możemy wyobrazić sobie wiernych izmailitów jako ludzi siedzących w duchowych kręgach wokół imama, jednych w drugich, z imamem w środku. Gdziekolwiek jesteś, wewnątrz twojego kręgu jest inny, który stanowi dla ciebie "granicę", i inny okrąg na zewnątrz, dla którego jesteś jak Inteligencja. Twoim zadaniem jest posuwać się do środka, okrąg za okręgiem, aż dotrzesz do imama.

Celem izmailickiego Wezwania lub Zaproszenia nie było jedynie przekonanie ludzi o prawdzie izmailickich doktryn; zakres izmailickich wizji był dużo szerszy niż to. Działanie misjonarzy izmailickich było odbiciem i kontynuacją działania Niebiańskiego Adama, który podjął się zadania sprowadzenia swych zdezorientowanych i zamroczonych towarzyszy z powrotem do Światła. Dla izmailitów istoty ludzkie, a właściwie cała stworzona materia, nie została zrobiona na obraz niebiańskich bytów, w rzeczywistości oni byli tymi bytami, które upadły w ocean materii i teraz walczyły, by się uwolnić, jak muchy przyczepione do lepu. Izmailickie Wezwanie było zatem prawdziwie wspaniałym przedsięwzięciem o kosmicznym znaczeniu i wymiarach.

  • Tłumaczenie: Wega
  • Data dodania: 17-06-2010
Książka Assassin's Creed - oficjalna powieść filmu wydawnictwa Insignis

Komentarze / pokaż wszystkie (1)

1. Wyklęty830-01-2016, 13:37Niezłą rolę odgrywali ci Asasyni z Alamutu

Dodaj komentarz

*Czy jesteś botem?
Składnia
ZnacznikPrzykład użyciaWynik
*pochylenie*Altair ma *różowego* kota.Altair ma różowego kota.
**pogrubienie**Altair **nie ma** kota.Altair nie ma kota.
~~spoiler~~Ojciec Altaira ~~Umar~~! :OOjciec Altaira Umar!
>cytat>requiescat in pacerequiescat in pace
© 2008 - 2017 zakon-ac.info • there is only ZAC
220
Patronat
Społeczność
Ładowanie...
Do góry
TOP5#19:
  1. FIFA Polonia
  2. Zakon Assassin's Creed
  3. Marvel Comics
  4. Markolf
  5. Need For Speed
wygraj płytę GIGABYTE dla gracza